انگار بار دیگر همان حس نوجوانی در دلم بیدار می شود. بار دیگر در حالی که بیست و پنج سالگی را به تازگی پشت سر گذاشته ام حس می کنم می توان دوباره همان نوجوان پانزده ساله ای بود که بی تکلف عاشق می شد. بی تکلف به نگاهی از دختر همسایه دل می باخت و کودکانه عشق و آینده را در اعماق آن نگاه جستجو می کرد. در خیالش کوچه ای خلوت را تصور می کرد که میعادگاه آنان بود و سرخی گلی را که شرمگنانه به دخترک می داد... من از شما می پرسم... می شود در بیست و پنج سالگی دوباره هوای نوجوانی کرد؟ بعید است اما... انگار چیزی ته دلم دوباره تکان می خورد... انگار چیزی خودش را به در دیوار دلم می کوبد و تا زیر گلو بالا می کشد و دوباره به همان اعماق باز می گردد... اما این تکان خوردن بیش از هر چیز هراس انگیز است. به آرامش این سال های بدون عشق عادت کرده بودم و این تکانه ها بوی موج و توفان می دهد. باید گذشت و به ساحل برگشت یا خود را به دست توفان سپرد؟ جواب این سوال را سال هاست که گم کرده ام... کسی اگر پیدایش کرد یک کپی اش را هم برای من فوروارد کند... قول می دهم مدیونش نمانم...

اینجارو تعطیل می کنم تا بلاگ جدیدی راه بندازم. نوشته های قبلی اینجارو پاک نکردم.نظراتتون رو هم همینطور...اما فعلا از دسترس خارجشون کردم و بردمشون یه جای امن برای وقتی که بخوام دوباره گرد خاطرات اینروزا رو بتکونم...مثل دفترچه ی خاطراتی که بهش قفل می زنی و می ذاری توی یه کشوی مخفی تا چندین سال بعد وقتی این خاطرات برات کهنه شد دوباره بکشیش بیرون. خاک روش رو فوت کنی و با ورق زدنش ته دلت به یاد قدیما مور مور بشه...شاید برای اینکه بتونم بهتر فراموش کنم. برای اینکه راحتتر روزهای جدیدی رو شروع کنم... توی زندگی هیچ چیز کم نداشتم. هرکاری رو که خواستم کردم و هر چیزی رو که خواستم براش تلاش کردم و بدست آوردم...حداقل تا اونجائیش که به خودم مربوط بود...از همه چیز راضیم و خدا رو شکر می کنم اما باعث نمیشه ته قلبم حسرت نخورم برای تنها چیزی که حس می کنم از دستام لیز خورد..تنها چیزی که من به زندگی دادم اما اون بهم پسش نداد... به امید روزهای بهتر. آدرس بلاگ جدید رو همینجا می ذارم. اما کی...نمی دونم... به امید دیدار دوباره.